شمارهٔ ۵ - غزل
زلفای قجری رِ درهم و بشکسته مکن وازدرهای سِلامت رِ به روم بسته مکن واز
گر ما رِ مِخْیْ، ها، نِمِخْیْ نه، دو کلیمهاینبار مو رِ مثل همهبار خسته مکن واز
یار اینجیه اِمشو مَخَن آوازه موذنتام، خادم مِچِّد، درِ گلدسته مکن واز
از زلف کُتا ابروی پیوسته شو و روزعمرم رِ کُتا، رنجُمِ پیوسته مکن واز