شمارهٔ ۴ - غزل
روی ماهت ر ببین تا عشقم باور کنیرنگ زردم ر ببین تا جورت کمتر کنی
نیصب شو وخت که بوی زلفهات ر مشنومگر ببینی روز مور خاک سیا ور سر کنی
زلف کر نیلیر ازی بیشتر مزن قیچی که وازمثل پیشتر نِمْتَنی چرخ مُو رَ چِنْبَرْ کِنِی
ای بهار اُقذر به پیش مو مخن والنازعاتگر به حال مو بیفتی الذیر از بر کنی