شمارهٔ ۴۴ - قول و غزل

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: لمیفرستد۱۳ بیت

ادیب‌الممالک ز طبع شکرزاسوی بنده قند و عسل می‌فرستد

طمع‌دار روحم من از صحبت اووی از شعر نعم‌البدل می‌فرستد

به قوس از برایم غزل می‌سرایدبه جد از برایم حمل می‌فرستد

به شیرینی کام تریاک‌خوارانشکرها زقول وغزل می‌فرستد

غذا می‌فرستد دوا می‌فرستدعسل می‌فرستد مثل می‌فرستد

ز افزون هدایا ز موجز قصایدفزون وفره قل ودل می‌فرستد

دلم شد علیل از گزند حوادثز تریاق دفع علل می‌فرستد

به تسکین این قلب آشفته منز حکمت‌سطور و جمل می‌فرستد

تو گویی خدا آیت صلح کل راسوی‌جنگ‌بین الملل می‌فرستد

ببال ای فرهمند دانا که گردوننویدت به‌جاه و محل می‌فرستد

به جاه تو قدر و علو می‌فزایدبه جاه عدویت خلل می‌فرستد

فروپوش عیبش به ذیل عطوفتبهار ار سخن مبتذل می‌فرستد

همین‌است‌حسنش که‌درحضرت‌تونه مسروق ونی منتحل می‌فرستد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از هدایا و محبت‌های ادیب الممالک صحبت می‌کند. او در وصف ارزانی قند و عسل و دیگر هدایا می‌گوید که او به سبب دوستی‌اش چیزهای شیرینی به او می‌فرستد. شاعر از این بخشایش و محبت‌ها خوشحال است و اشاره می‌کند که این هدایا به تسکین دل آشفته‌اش کمک می‌کند. همچنین به اهمیت هدایا و اشعار ادیب الممالک در زندگی‌اش می‌پردازد و می‌گوید که این محبت‌ها و اشعار به او آرامش می‌دهند و باعث بهبود حالش می‌شوند. شاعر همچنین از دلسوزی و بزرگواری ادیب الممالک سخن می‌گوید و به علو و احترام او اشاره می‌کند. در نهایت بیان می‌کند که این خوب بودن و حسن رفتار ادیب الممالک باعث می‌شود که او در محبتش به شاعران دیگر هم ملاحظه کن.