شمارهٔ ۳۷ - پروانه
آن شمع دل‌افروز من از خانهٔ من رفتپروای گلم نیست که پروانهٔ من رفت
دارم صدف‌آسا کف خالی و لب خشکتا ازکفم آن گوهر یکدانهٔ من رفت
چون باغ خزان دیده ز پیرایه فتادمزبن شاخه پرگل که زگلخانهٔ من رفت
متنها از گنجور — سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.
قلم ابر، طراحی رضا بختیاریفرد — با پروانهٔ استودیو، میزبانی محلی.
۲۳۹ سراینده · ۱۳۳٬۰۸۴ شعر · ۳٬۰۶۴٬۰۹۹ بیت و مصرع
نسخهٔ ۳ · 391af2e
ساختهٔ TheRight Agency