شمارهٔ ۴۱

وزن: مفاعلن فع مفاعلن فعقافیه: هندارد۹ بیت

رخ تو دخلی به مه نداردکه مه دو زلف سیه ندارد

به هیچ وجهت قمر نخوانمکه هیچ وجه شبه ندارد

بیا و بنشین به کنج چشممکه کس در این گوشه‌ ره ندارد

نکو ستاند دل از حریفانولی چه حاصل نگه ندارد

حریف کم‌ظرف‌ ز روی‌ معنیبود سبویی که ته ندارد

حدیث حال تبه چه داندکسی که حال تبه ندارد

بیا به ملک دل ار توانیکه ملک دل‌، پادشه ندارد

عداوتی‌ نیست‌ قضاوتی‌ نیستعسس نخواهد، سپه ندارد

یکی‌ بگوید به‌ آن‌ ستمگربهار مسکین گنه ندارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چهره او هیچ شباهتی به ماه ندارد، زیرا ماه نیز زیبایی‌هایی ندارد. شاعر از معشوق می‌خواهد که در گوشهٔ چشمش بنشیند، چون هیچ‌کس به آنجا دسترسی ندارد. او می‌گوید که دل نباید از حریفان گرفته شود، زیرا این کار هیچ فایده‌ای ندارد. همچنین، نسبت به حریفان ناسازگار و کم ظرف، می‌گوید که آن‌ها مانند سبویی هستند که ته ندارد. شاعر به کسانی که حالشان خراب است، یادآوری می‌کند که آن‌ها نمی‌توانند از حال تبه دیگران باخبر شوند. او دعوت می‌کند تا اگر امکان دارد، به قلمرو دل او بیایند، زیرا این قلمرو مانند پادشاهی است که حاکم ندارد. در نهایت، شاعر از عدم قضاوت و عداوت سخن می‌گوید و صادقانه اشاره می‌کند که مسکین بهار، گناهی ندارد.