شمارهٔ ۱۵۸ - تشبیب و بهاریه
رسید گاه بهار و گه سماع و مدامکجایی ای صنم سرو قد سیم اندام
بنفشه با سر زلف خمیده گشت پدیدکجایی ای سر زلف تو را بنفشه غلام
بهپای خیز که هنگام رامش است و نشاطنشاط باید کردن، بلی در این هنگام
چمن گرفته ز فرخنده نوبهار، طرازجهان گرفته ز اردیبهشت ماه، نظام
رسیده موکب اردیبهشت ماه و شدستچمن بهشت مثال و دمن بهشت مقام
ز ژاله برطرف دشت صدهزاران جویز لاله برطرف باغ صدهزاران جام
چرند بر ز بر لاله آهوان به کناسچمند بر زبر سبزه ضیغمان به کنام
چنان گراید بر سیر بوستان، دل خلقکه سوی باغ گراید که نماز، امام
چو زاهدیست نهان گشته در شعار سپیددرخت بادام اندر شکوفهٔ بادام