غزل
دلا در عشق تو صد دفترستُمکه صد دفتر ز کَونین از برستُم
منم آن بلبل گل ناشکفتهکه آذر در ته خاکسترستُم
دلم سوجه ز غصّه ور بریجهجفای دوست را خواهانترستُم
مو آن عودم میان آتشستانکه این نُه آسمان را مجمرستُم
شد از نیل غم و ماتم دلُم خونبه چهره خوشتر از نیلوفرستُم
در این آلاله در کویش چو گلخنبه داغ دل چو سوزان اخگرستُم
نه زورستُم که با دشمن ستیزُمنه بهر دوستان سیم و زرستُم
ز دوران گرچه پر بی جام عیشمولی بیدوست خونین ساغرستُم
چَرَم دایم در این مرز و در این کشتکه مرغ خوگر باغ و برستُم
منم طاهر که از عشق نکویاندلی لبریز خون اندر برستُم