قصیده
بتا تا زار چون تو دلبرستمبه تن عود و به سینه مجمرستم
اگر جز مهر تو اندر دلم بیبه هفتاد و دو ملت کافرستم
اگر روزی دو صد بارت بوینمهَنی مشتاق بار دیگرستم
فراق لاله رویان سوته دیلموز ایشان در رگ جان نشترستم
منم آن شاخه بر نخل محبتکه حسرت سایه و محنت برستم
نه کار آخرت کردم نه دنیایکی بی سایه نخل بیبرستم
نه خور نه خواب دیرم بی تو، گوییبه پیکر هر سر مو خنجرستم
جدا از تو به حور و خلد و طوبیاگر خرسند گردم کافرستم
چو شمعم گر سراندازند صدبارفروزندهتر و روشن ترستم
مرا از آتش دوزخ چه غم بیکه دوزخ جزوی از خاکسترستم
سمندروَش میان آتش هجرپریشان مرغ بیبال و پرستم
درین دیرم چنان مظلوم و مغمومچو طفل بی پدر بی مادرستم
نمیگیرد کسم هرگز به چیزیدرین عالم ز هر کس کمترستم
به یک ناله بسوجم هر دو عالمکه از سوز جگر خنیاگرستم
به بالینم همه الماس سودههمه خار و خسک در بسترستم
مثال کافرم در مومنستانچو مؤمن در میان کافرستم
همه سوجم همه سوجم همه سوجبه گرمی چون فروزان اخگرستم
رخ تو آفتاب و مو چو حرباو یا پژمان گل نیلوفرستم
به مُلک عشق روح بینشانمبه شهر دل یکی صورت پرستم
رخش تا کرده در دل جلوه از مهربه خوبی، آفتاب خاورستم
بمیر ای دل که آسایش بیابیکه مو تا جان ندادم وانرستم
مو از روز ازل طاهر بزادمازین رو نام، بابا طاهرستم