شمارهٔ ۴۱ - حکایت
بمن دوستی گفت از دوستانکه با من همی گشت در بوستان
که: از روزگارم غمی در دل استکه ناگفتن و گفتنش مشکل است
مرا هست رازی نهان در جهانکنون خواهم آن راز گویم نهان
بفخر زمان خان گیلان زمینکش از عدل شه گله را گرگ امین
بزرگ است و دانا و آزاده مردز درمان نشاید نهان داشت درد
ندانم، ولی کی توان جست راهنهان از رقیبان در آن بزمگاه؟!
چو خضر ار کنی رهنمایی مراازین قید بخشی رهایی مرا
منم خشک لب، اوست بارنده میغ؛چرا آب از تشنه داری دریغ؟!
از این بیش مپسند ای آموزگارستم بر ستمدیده ی روزگار
منش گفتم: ای سالک ره نوردز درد خود آوردیم دل بدرد
بناید دریغم ز مقصود توزیانی مرا نیست از سود تو
در خانه یی کاو بدولت گشادز کس نیست خالی که خالی مباد
کند مجلس آن دم تهی از کرمکه ریزد بدامان سائل درم
ز شرم کسان بسکه شرم آیدشبوقت عطا خلوتی بایدش