شمارهٔ ۳۲ - قطعه
بر آستانه ی جانان، که روضه ی ارم است؛اگر تو را گذری افتد ای نسیم شمال
بگو: ز کوی تو رفتم، بشوق اینکه مراچو دوستان قدمی چند آیی از دنبال
باین امید دگر باز آمدم سویتکه بر سر رهم آیی و پرسیم احوال
ولی ز خانه تو در رفتن و در آمدنمبرون نیامدی ای شمع حجله گاه جمال
تغافل تو همانا بمن بود مخصوصوگرنه غیر من رانده از حریم وصال
دگر هزار کس از شهر رفت و باز آمدکه هم مشایعتش کردی و هم استقبال