شمارهٔ ۱۰ - قطعه

قافیه: هیباد۱۳ بیت

سپهر منزلتا، تا سپهر راست مدار؛مدار آن بمرادت چنانکه خواهی باد

الهی افتد بر خاک سایه ی تا ز فلکز رایتت بسرش سایه ی الهی باد

هر آن ستاره، که شب بر درت چراغ نسوختسیاه روزتر از شمع صبحگاهی باد

بطرف ماهت، اگر پای کج نهد کیوان؛ز جنبش سرطان، کشتیش تباهی باد

اگر نه دانه کش خرمنت بود برجیسز خوشه چینی دونانش، چهره کاهی باد

نه گر دهد بتو ای شیر تاج خود بهرامبسر چو گاو، دو شاخش ز بیکلاهی باد

اگر بخاک درت، خویش را بسنجد مهر؛بکم عیاری، میزانش در گواهی باد

اگر نه مطربه ی مجلست بود ناهیدنهیب عقربش از هر ترانه ناهی باد

اگر نه مونس کتاب تست، یونس تیرگه رقم بکفش خامه خار ماهی باد

ز عکس روی تو، افزونی ار بجوید ماه؛ز جانگزا دم کژدم، بجسم کاهی باد

اگر بپای محب تو، سر نساید رأسدو نیمه سر، چو دو پیکر ؛ ز تیغ شاهی باد

اگر بکام عدویت، ذنب بریزد زهر؛کمان بگردن پیشت بعذر خواهی باد

بدوستان تو تا در نزاید است اقطاعبدشمنان تو ابعاد در تناهی باد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تمجید و ستایش از محبوبی می‌پردازد که تا حدی چون ستاره‌ای درخشند و نورافشانی می‌کند. شاعر آرزو دارد که سایه محبوب بر جهان بیافتد و نور آن فراتر از آسمان باشد. او بیان می‌کند که هر ستاره‌ای که به درگاه محبوب نمی‌آید، باید با سرنوشت بدی مواجه شود. همچنین، اگر کسی بخواهد به محبوب نزدیک شود و نتواند، نتیجه‌اش نابودی است و اگر محبوب، هدیه‌ای به کسی ندهد، زندگی‌اش بی‌ارزش خواهد بود. در ادامه، شاعر با بیان تشبیهاتی، دلبستگی و عشق خود را به محبوب ابراز می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که دوستی با محبوب او را بی‌نهایت خوشبخت می‌کند، در حالی که دشمنی با او به تباهی و عذاب منجر می‌شود.