شمارهٔ ۱۴۱
گر دل جویی، هوات جویمور جان طلبی، رضات جویم
شد گرچه جفایت آفت جانتا جان دارم جفات جویم
تا روز وفات، ای جفاجومهرت طلبم، وفات جویم
کس چون ندهد سراغت از رشکخون گریم و از خدات جویم
تو در دل و، دل تو برده رفتیاکنون چکنم کجات جویم؟!
غیرت، بفسون اگر ز ره برد؛منهم روم از دعات جویم
آذر، درد تو درد عشق استرفتم ز اجل دوات جویم