بخش ۷۷ - در بیان فقر و صحبت درویشان

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۷ بیت

فقر می‌دانی چه باشد ای پسربا تو گویم گر نداری زان خبر

گرچه باشد بی‌نوا در زیر دلقخویش را منعم نماید پیش خلق

گرسنه باشد ز سیری دم زنددوستی با دشمنان خود کند

گرچه باشد لاغر و خوار و ضعیفوقت طاعت کم نباشد از حریف

چون دل پر دارد و دست تهیمی‌نماید در ترازو فربهی

ای پسر خود را به درویشان سپارتا نگه دارد ترا پروردگار

با فقیران هر که همدم می‌شوددر سرای خلد محرم می‌شود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع فقر و غنا پرداخته و می‌خواهد به پسرش بگوید که فقر چه معنایی دارد. او بیان می‌کند که حتی اگر کسی در ظاهر فقیر به نظر برسد، می‌تواند خود را در دید دیگران شخصی ثروتمند نشان دهد. او همچنین اشاره می‌کند که کسی که در دل خود ثروت معنوی و محبت دارد، حتی اگر از نظر مالی فقیر باشد، در زندگی‌اش ارزشمند است. شاعر توصیه می‌کند که پسرش خود را در جمع درویشان و فقیران قرار دهد، تا خداوند نیز او را مورد رحمت و پرورش قرار دهد و با دوستان فقیر، به بهشت نزدیک شود.