بخش ۱۱ - الحكایة و التمثیل
خطبهٔ در نعت و توحید خدایکرده بود انشا بزرگی رهنمای
سجع بود آن خطبه رنجی برده بودپیش شیخ کرکان آورده بود
چون بخواند آن خطبه را در پیش اوخواست تحسین طبع دوراندیش او
شیخ گفتا بر دلم صد غم نهادآن دل بیکار کاین برهم نهاد
هر که دل زنده ست در سودای دیننبودش بی هیچ شک پروای این
یک نشان مرد بیکار این بودشغل مشغولان پندار این بود
مرد را آن خطبه بر دل سرد شدخجلتش آورد و رویش زرد شد
حال من با این کتاب اینست و بسحجت بیکاری دینست و بس
چند گوی آخر ای دل تن بزننفس را خاموش کن گردن بزن
چند شعر چون شکر گوئی تو خوشهمچو بادامی زفان در کام کش
پنبه را یکبارگی برکش ز گوشدر دهن نه محکم و بنشین خموش