بخش ۱۲ - الحكایة و التمثیل

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۱۳ بیت

نان پزی دیوانه و بیچاره شدوز میان نان پزان آواره شد

شهر میگشتی چو پی گم کردهٔگردهٔ میخواستی بی کردهٔ

سایلی پرسید ازو کای حیله جویگردهٔ بی کرده چون باشد بگوی

گفت تا من پختمی یک گرده نانگردهٔ نو در رسیدی همچنان

تا بپختی گردهٔ ای بیخبردر بر ریشم نهادندی دگر

چون سری پیدا نبد این گرده راسر بگردید از جنون این مرده را

بر دلم چیزی درآمد از الهگفت صد گرده مپز یک گرده خواه

روز تا شب گردهٔ نان میبستگردهٔ آخر رسد از صد کست

خوش خوشی میرو میانراه توگردهٔ بی کردهٔ میخواه تو

چارهٔ صد گرده میبایست کردتا مرا یک گرده میبایست خورد

این زمان هر روز شکر میخورمبه زنان صد چیز دیگر میخورم

گرترا نان نرسد از حق زان بودتادلت پیوسته سرگردان بود

زانکه گر سرگشتهٔ نان خواهدشندهدش نان زانکه گریان خواهدش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زندگی یک نان‌پز دیوانه اشاره می‌کند که از روی ناامیدی و بی‌خبری به دنبال نانی می‌گردد. او در حین پخت نان، متوجه می‌شود که نان‌های تازه‌تری در حال آماده شدن هستند و نمی‌تواند به هیچ نانی دست یابد. این وضعیت او را آشفته و سرگردان کرده است. شخصی از او می‌پرسد که چگونه نان بدون خمیر ممکن است، و او در جواب به مضحکه می‌پردازد که همواره در تلاش است تا از تتراوش‌های فکری خود نانی به دست آورد، اما هر بار ایستادگی در برابر مشکلات روزگار را تجربه می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر نتوانیم به نیازهای اساسی خود پاسخ دهیم، همیشه سرگردان خواهیم بود.