بخش ۱۲ - الحكایة و التمثیل

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۱۰ بیت

عیسی مریم به غاری رفته بوددر میان غار مردی خفته بود

گفت برخیز ای ز عالم بی خبرکار کن تا توشهٔ یابی مگر

گفت من کار دو عالم کرده امتا ابد ملکی مسلم کرده ام

گفت هین کار تو چیست ای مرد راهگفت دنیا شد مرا یکبرگ کاه

جملهٔ دنیا به نانی میدهمنان به سگ چون استخوانی میدهم

مدتی شد تا ز دنیا فارغمنیستم من طفل بازی بالغم

بالغم با لعب و با لهوم چکارفارغم با غفلت و سهوم چکار

عیسی مریم چو بشنود این سخنگفت اکنون هرچه میخواهی بکن

چون ز دنیا فارغی آزاد خفتخواب خوش بادت بخفت و شاد خفت

چون ز دنیا نیستت غمخوارگیکرده داری کارها یکبارگی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، عیسی مریم به غاری می‌رود و مردی را می‌بیند که خوابیده است. او از مرد می‌خواهد که برخیزد و کاری انجام دهد تا به توشه‌ای برسد. مرد پاسخ می‌دهد که او کارهای مهمی انجام داده و دنیا برایش بی‌مقدار شده است. او به دنیا همچون کاهی می‌نگرد و به نان به سگ‌ها می‌دهد و از دنیا فارغ است. عیسی، با شنیدن این سخنان، به او می‌گوید هر چه می‌خواهد بکند و چون او از دنیا بی‌غمی دارد، او را به خواب خوشی آرزو می‌کند. در نهایت، تأکید می‌شود که وقتی انسان از دنیا فارغ باشد، می‌تواند به کارهای مهم‌تری بپردازد.