(۱۱) حکایت درخت بریده

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۹ بیت

درختی سبز را ببرید مردیبرو بگذشت ناگه اهل دردی

چنین گفت او که این شاخ برومندکه ببریدند ازو این لحظه پیوند

ازان ترّست و تازه بر سر راهکه این دم زین بریدن نیست آگاه

هنوزش نیست آگاهی ز آزارشود یک هفتهٔ دیگر خبردار

ز حال خود خبر نه این زمانتولی چون بر لب آید مرغ جانت

بدام از دانه بینی مرغ جان راکه این دانه دهد مرغی چنان را

چو آدم مرغ جان را داد دانهبیفتاد از بهشت جاودانه

ولی آدم اگر گندم نخوردیهمی مردم به جز مردم نخوردی

ز تو گر مرغ و حیوان می‌گریزندچو زیشان می‌خوری زان می‌گریزند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، مردی درختی سبز را قطع می‌کند و در این حین، شخصی به او می‌گوید که این درخت ممکن است از آسیب و قطع شدنش آگاه نباشد و هنوز در حال زندگی است. او اشاره می‌کند که ممکن است این درخت بعد از مدتی به آگاهی برسد. سپس با مثالی از آدم و دانه، می‌گوید که آدم به خاطر خوردن دانه از بهشت رانده شد و اگر آدم از دانه‌ای که به او داده شده بود، استفاده نمی‌کرد، چنین اتفاقی نمی‌افتاد. در نهایت، به این نکته تأکید می‌شود که اگر انسان به حیوانات آسیب برساند، آن‌ها از او فرار می‌کنند و این ناشی از ارتباطی است که بین او و موجودات دیگر وجود دارد.