(۹) حکایت حبشی که پیش پیغامبر آمد

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۱۴ بیت

یکی حبشی بر پیغامبر آمدکه تَوبه می‌کنم وقتش درآمد

اگر عفوست وگر توبه قبولستمرا بر پشتی چون تو رسولست

پیمبر گفت چون تو توبه کردییقین می‌دان که آمرزیده گردی

دگر ره گفت آن حبشی که آنگاهکه بودم در گناه خویش گمراه

گناهم حق چو نپسندیده باشدمیان آن گناهم دیده باشد

پیمبر گفت پس تو می‌ندانیکه بر حق ذرّهٔ نبوَد نهانی

گناهت ذرّه ذرّه دیده باشدولیکن از کَرَم پوشیده باشد

چو حبشی این سخن بشنید ناگاهبرآورد از دل پر خون یکی آه

چنان آن آهش از دل تاختن کردکه مرغ جانش را بیخویشتن کرد

به پیش مصطفی بر خاک افتادسوی حق پاک رفت و پاک افتاد

صلا در داد یاران را پیمبرکه بشتابید ای اصحاب یکسر

که تا برکشتهٔ حق غرق تشویربگوئید و بپیوندید تکبیر

کسی کو کشتهٔ شرم و حیا شداگر مُرد او تن او توتیا شد

اگر تو ذرّهٔ خاکش ببوئیبوَد صد بحر پر تشویر گوئی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به داستان یک حبشی می‌پردازد که به نزد پیامبر (ص) آمده و از گناهان خود توبه می‌کند. او در ابتدا شک دارد که آیا خداوند او را خواهد آمرزید یا نه. پیامبر به او اطمینان می‌دهد که توبه‌اش پذیرفته شده است و خداوند همه اعمال را می‌بیند اما از فضل و کرمش گناهان را پوشانده است. حبشی وقتی این را می‌شنود، از شدت شادی و شکرگزاری، آهی از دل برمی‌آورد و به شدت به زمین می‌افتد و تصدیق می‌کند که تنها با توبه و دوری از گناه می‌تواند به رحمت خداوند نزدیک شود. پیامبر به یارانش می‌گوید که باید به این مرد احترام بگذارند و او را مورد ستایش قرار دهند، چرا که او با شجاعت در برابر گناهانش ایستاده و به پاکی بازگشته است.