غزل شمارهٔ ۸۲۶
به سر زلف دلربای منیبه لب لعل جانفزای منی
گر ببندد فلک به صد گرهمتو به مویی گرهگشای منی
به بلای جهانت دارم دوستگرچه تو از جهان بلای منی
هر کست از گزاف می گویدکه تویی کز جهان سزای منی
این همه ترهات میدانممن برای تو تو برای منی
گر نمانم من ای صنم روزیتو که جان منی بجای منی
جاودان پادشا شود عطارگر تو گویی که تو گدای منی