غزل شمارهٔ ۶۸۱
ای خرد را زندگی جان ز توبندگی از عقل و جان فرمان ز تو
هر زمان قسم دل پر درد منصد هزاران درد بی درمان ز تو
گر ز من جان میبری از یک سخنباز یابم بی سخن صد جان ز تو
من نیم اما همه زشتی ز منتو نهای اما همه احسان ز تو
پای از سر کرده سر از پای چرخمانده بس حیران و سرگردان ز تو
قطرهٔ اشکم که آن را نیست حدهست در هر قطره صد طوفان ز تو
روز و شب بر جان من درد و دریغچند بارد بیتو چون باران ز تو
یوسف عهدی برون آی از حجابتا برون آیم ازین زندان ز تو
ذره ذره در زمین و آسمانچند خواهم داشتن دیوان ز تو
با عدم بر جمله و پیدا بباشتا شود هر دو جهان پنهان ز تو
تو نقاب از چهره برگیری بس استخلق خود گردند جان افشان ز تو
وارهان عطار را یکبارگیتا بسوزد این دل بریان ز تو