غزل شمارهٔ ۶۶۶

درد دل دارم جهانی بی‌تو منزانکه نشکیبم زمانی بی‌تو من

عالمی جان آب شد در درد توچون کنم با نیم جانی بی‌تو من

روی در دیوار کردم اشک‌ریزتا بمیرم ناگهانی بی‌تو من

من خود این دم مرده‌ام بیشم نماندپوستی و استخوانی بی‌تو من

چون نه نامم ماند بی‌تو نه نشاناز تو چون یابم نشانی بی‌تو من

جان من می‌سوزد و دل ندهدمتا کنم یک دم فغانی بی‌تو من

می‌توانی آخرم فریاد رسچند باشم ناتوانی بی‌تو من

چشم می‌دارم زهی دانی چرازانکه گشتم چون کمانی بی‌تو من

دل چو برکندم ز تریاک یقینزهر خوردم بر گمانی بی‌تو من

گر نکردم سود در سودای تومی‌کنم هر دم زیانی بی‌تو من

بی توام در چشم موری عالمی استمی‌نگنجم در جهانی بی‌تو من

گرچه از من کس سخن می‌نشنودپر سخن دارم زبانی بی‌تو من

دوستان رفتند و هم جنسان شدندبا که گویم داستانی بی‌تو من

همت عطار بازی عرشی استخود ندارم آشیانی بی‌تو من