غزل شمارهٔ ۶۲۰
ما گبر قدیم نامسلمانیمنامآور کفر و ننگ ایمانیم
گه محرم کم زن خراباتیمگه همدم جاثلیق رهبانیم
شیطان چو به ما رسد کله بنهدکز وسوسه اوستاد شیطانیم
زان مرد نهایم کز کسی ترسیمسر پای برهنگان دو جهانیم
درماندهایم و راه بس دور استما راه به کار خود نمیدانیم
ما چاره به کار خویش چون سازیمچو جمله به کار خویش حیرانیم
کی باشد و کی بود که ناگاهیاین پرده ز کار خویش بدرانیم
هر پرده که بعد از آن پدید آیداز آتش معرفت بسوزانیم
زآنجا که درآمدیم از اولجان را سوی آن کمال برسانیم
عطار شکسته را به یک دفعتاز پردهٔ هر دو کون برهانیم