غزل شمارهٔ ۶۱۹
بیار آن جام می تا جان فشانیمنثاری بر سر جانان نشانیم
بیا جانا که وقت آن درآمدکه جان بر جام جانافشان فشانیم
چو بر جان آشکارا گشت جانانز غیرت جان خود پنهان فشانیم
دمی کز ما برآید بی غم اودر آن ماتم بسی طوفان فشانیم
چو دریا در خروش آییم وانگهز چشم خونفشان باران فشانیم
وگر در دیده آید غیر او کسنمک در دیدهٔ گریان فشانیم
همان بهتر که در عشقش چو عطاردر از دریای بیپایان فشانیم