غزل شمارهٔ ۶۱۶
بیا تا رند هر جایی بباشیمسر غوغا و رسوایی بباشیم
نمیترسی که همچون خود نمایاناسیر بند خودرایی بباشیم؟
اگر در جمع قرایان نشینیمز سر تا پای قرایی بباشیم
بیا تا در تماشای خراباتچو رندانِ تماشایی بباشیم
چو عقل ما عقیله است آن نکوترکه عاشقوار، سودایی بباشیم
چو در دریای بی پایان فتادیمهمان بهتر که دریایی بباشیم
چو صحرا گشت بر ما آن چه بایستبرون کون صحرایی بباشیم
چو پیدا نیست جای ما چو عطارهمه جایی، همه جایی بباشیم