غزل شمارهٔ ۶۰۳
تا ما ره عشق تو سپردیمصد بار به زندگی بمردیم
ما را ز دو کون نیم جان بوددر عشق تو هم به تو سپردیم
بس روز که در هوای رویتبگسسته نفس نفس شمردیم
بس شب که چو شمع در فراقتدل پر آتش به روز بردیم
ای ساقی جان بیا که دیری استتا در پی نیم جرعه دردیم
آبی در ده که این بیاباندر گرمی و تشنگی سپردیم
بی روی تو هر میی که خوردیمخون گشت و ز روی خود ستردیم
عطار مکن به درد گرمیچون از دم سرد تو فسردیم