غزل شمارهٔ ۵۹۹
تا با غم عشق آشنا گشتیماز نیک و بد جهان جدا گشتیم
تا هست شدیم در بقای تواز هستی خویشتن فنا گشتیم
تا در ره نامرادی افتادیمبر کل مراد پادشا گشتیم
زان دست همه جهان فرو بستیتا جمله به جملگی تورا گشتیم
یک شمه چو زان حدیث بنمودیمستغرق سر کبریا گشتیم
زانگه که به عشق اقتدا کردیمدر عالم عشق مقتدا گشتیم
ای دل تو کجایی او کجا آخراین خود چه سخن بود کجا گشتیم
عمری مس نفس را بپالودیمگفتیم مگر که کیمیا گشتیم
چون روی چو آفتاب بنمودیناچیز شدیم و چون هوا گشتیم
چون تاب جمال تو نیاوردیمسرگشته چو چرخ آسیا گشتیم
چون محرم عشق تو نیفتادیمدر زیر زمین چو توتیا گشتیم
نومید مشو درین ره ای عطارهرچند که نا امید وا گشتیم