غزل شمارهٔ ۵۳۴
گر از میان آتش دل دم برآورمزان دم دمار از همه عالم برآورم
در بحر نیلی فلک افتد هزار جوشگر یک خروش از دل پر غم برآورم
گر ماتم دلم به مراد دلم کشمافلاک را ز جامهٔ ماتم برآورم
هر دم ز آتش دل اخگرفشان خویشصد شعله زین فروخته طارم برآورم
هر روز صبح را، ز دمم دم فرو شودزیرا که من دمی که زنم دم برآورم
چون همدمی نیافتم اندر همه جهاناز راز خویش پیش که یکدم برآورم
یکدم که پایبستهٔ صد گونه درد نیستدستم نمیدهد که مسلم برآورم
چوگان کنم ز آه خود آخر سحرگهیگردون چو گو به حجلهٔ طارم برآورم
عطار را چگونه رسانم به کام دلچون من دمی به کام دلم کم برآورم