غزل شمارهٔ ۴۵۷
گشت جهان همچو نگار ای غلامبادهٔ گلرنگ بیار ای غلام
با گل و با بلبل و با مل بهموصلطلب فصل بهار ای غلام
بلبل عاشق به صبوحی درستمیشنوی نالهٔ زار ای غلام
نرگس سرمست نگر کاو فکندسر ز گرانی به کنار ای غلام
پیش نشین تازه بکن کار آببیش مبر آب ز کار ای غلام
آب بده زانکه جهان هر نفسخاک کند چون تو هزار ای غلام
زخم خمارم چو به زاری بکشتنوش خمارم ز خم آر ای غلام
روز چو شد باز نیاید دگرچند کنی روز گذار ای غلام
چند شمار زر و زینت کنیفکر کن از روز شمار ای غلام
نیستی آگه که دم واپسیناز تو برآرند دمار ای غلام
قصهٔ مرگم جگر و دل بسوختدست ازین قصه بدار ای غلام
واقعهٔ مشکل دارالغروربرد ز عطار قرار ای غلام