غزل شمارهٔ ۳۵۳
سر زلف دلستانت به شکن دریغم آیدصفت بر چو سیمت به سمن دریغم آید
من تشنه زان نخواهم ز لب خوشت شرابیکه حلاوت لب تو به دهن دریغم آید
مرساد هیچ آفت به تن و به جانت هرگزکه به جان فسوس باشد که به تن دریغم آید
تن کشتگان خود را به میان خون رها کنکه چنان تنی درین ره به کفن دریغم آید
ز فرید مینیاید سخن لب تو گفتنکه لب شکر فشانت به سخن دریغم آید