بخش ۱۳ - در بیان نمایش و روش و کشش

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۱۴ بیت

کسی کو صاحب این درد باشددرونش از دو عالم فرد باشد

هر آنکو طالب این کار نبودمقامش اندرین ره یار نبود

نمایش باشد از اول قدمگاهپس آنگه گردشش باشد بناگاه

چو گردید او روش پیدا کند زودچنان کاندر طریقت شرع فرمود

پس آنگاهی کشش در پیش آیدز پیش مال و جاه خود برآید

چو صدیقان ره درویش گرددعدو مال و جاه خویش گردد

شریعت را شعار خویش سازددوای درد و کار خویش سازد

بیک سنت مخالف چون نگرددز دست نفس خود در خون نگردد

روش از راه شرع آید فرا دیدکشش زان اصل و فرع آید فرادید

حقیقت راه حق میدان که شرعستاساس بندگی زان اصل و فرع است

چو او در راه حق هشیار باشدکشش خود دایماً در کار باشد

شریعت را چو شد منقاد و بندهشود معلوم آن هر دو رونده

که یک جذبه ورا چندین کشش کردکه در صد قرن نتوان آن روش کرد

چو او را در شریعت پرورش بودیقین دان اوّل و آخر کشش بود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنجی می‌پردازد که کسی که به حقیقت و مسیر حق پیوسته، آن را تجربه می‌کند. شاعر می‌گوید که کسی که طالب این مسیر نیست، در واقع شایستگی این مقام را ندارد. مسیر حق ابتدا به صورت نشانه‌هایی ظاهر می‌شود و پس از آن، فرد می‌تواند حقیقت را شناسایی کند. شاعر تأکید می‌کند که برای ورود به این مسیر، باید از مال و جاه و دنیای مادی فاصله گرفت و به شریعت و اصول معنوی توجه کرد. وقتی کسی در این راه به درستی قدم نهد و از تمایلات نفس خود آزاد شود، می‌تواند حقیقت را ببیند. در نهایت، این شعر می‌گوید که حقیقت و شریعت به هم پیوسته‌اند و باید به هر دو پایبند بود تا بتوان به کشش درونی و رشد حقیقی دست یافت. پرورش در مسیر شریعت ضمانتی برای درستی کشش و راه یافتن به حقیقت می‌باشد.