بخش ۴ - فی فضیلت امیرالمؤمنین علی رضی الله عنه
سوار دین پسر عم پیمبرشجاع صدر صاحب حوض کوثر
به تن رستم سوار رخش دلدلبدل غواص دریای توکل
علی القطع افضل ایام او بودعلی الحق حجه الاسلام او بود
منادی سلونی درجهان دادبیک رمز از دو عالم صد نشان داد
چنین باید نماز ار اهل رازیکه تا باشد نماز تو نمازی
چنان شد در نماز از نور حق جانشکه از پائی برون کردند پیکانش
نمازش چون چنین باشد گزیدهبه الحمدش چنان گردد بریده
ز جودش ابر دریا پرتوی بودبه چشمش عالمی پر زر جوی بود
تو ای زر زرد گرد از ناامیدیتو نیز ای سیم میکن این سپیدی
که چون این سرخ رو سبز ره شدسپید و زرد بر چشمش سیه شد
زهی صدری که تا بنیاد دین بوددلش اسرار دان و راه بین بود
ز طفلی تا که خود را پیر کردیبرین دنیای دون تکبیر کردی
چو دنیا آتش و تو شیر بودیاز آن معنی ز دنیا سیر بودی
اگرچه کم نشیند گرسنه شیرنخوردی نان دنیا یک شکم سیر
از آن جستی به دنیا فقر و فاقهکه دنیا بود پیشت سه طلاقه
الا یا در تعصب جانت رفتهگناه خلق با دیوانت رفته
ز نادانی دلی پر زرق و پر مکرگرفتار علی گشتی و بوبکر
گهی این یک بود نزد تو مقبولگهی آن یک شود از کار معزول
گرین یک به گر آن دیگر ترا چهچو تو چون حلقهٔ بر در ترا چه
همه عمرت درین محنت نشستیندانم تا خدا را کی پرستی
ترا چند از هوا راه خدا گیرخدایت گر ازین پرسد مرا گیر
یقین دانم که فردا پیش حلقهیکی گردند هفتاد و دو فرقه
چه گویم جمله گر زشت ار نکویندچو نیکو بنگری جویان اویند
خدایا نفس سرکش را زبون کنفضولی از دماغ ما برون کن
دل ما را بخود مشغول گردانتعصب جوی را معزول گردان