بخش ۱۳ - الحکایه و التمثیل
مگر باز سپید شاه برخاستبشد تا خانهٔ آن پیرزن راست
چو دیدش پیرزن برخاست از جاینهادش در بر خود بند برپای
سبوسی تر خوشی در پیش او کردنهادش آب و مشتی جو فرو کرد
کجا آن طعمه بود اندر خور بازکه باز از دست شه خوردی در اعزاز
کژی مخلب و چنگل بدیدشبدان تا چینه برچیند نچیدش
به آخر هم بخورد آن چینه را بازبه صد سختی طپیدن کرد آغاز
همه بالش ببرید و پرش کندکه تا با او بماند بوک یک چند
ز هر سویی درآمد لشگر شاهبدان سان باز را دیدند ناگاه
بشه گفتند کار پیرزن بازکه چون سرگشته شد زان پیرزن باز
شهش گفتا چه گویم با چنین کسجوابش اینچ او کردست این بس
الا ای خواب خوش برده زنازتبه دست پیرزن افتاده بازت
مرا صبرست تا این باز ناگاهبه صد غیرت رسد با حضرت شاه
به پیش شه ندانم تا چه گوییتو این دم خفتهٔ فردا چه گوئی