شمارهٔ ۶۷
دل را به تمنّا ز تو دیدار و دگر هیچقانع بتماشاست ز گلزار و دگر هیچ
دارم ز تو امید که از بعد وفاتمآئی بمزارم همه یک بار و دگر هیچ
بس ناوک دلدوز تو آمد بمن ای گلخواهد دمد از تربت من خار و دگر هیچ
ای مرغ چگویم که بگوئیش غرض فهمحسرت زده بنشین لب دیوار و دگر هیچ
در لوح وجود از همه نقشی که نگارندبینم الف قامت دلدار و دگر هیچ
بلبل بچمن خوش دل و قمری بسر سرودر هر دو جهان ما و غم یار و دگر هیچ
بیجاست مداوای طبیبان بچشانمیک شربت از آن لعل شکر بار و دگر هیچ
مهر تو کجا وین دل چون ذره به تمثیلتو یوسف و ما زال خریدار و دگر هیچ
پندی شنو از بنده و بر خور ز خداوندهرگز دلی از خویش میازار و دگر هیچ
گر هست هوایت که خوری آب حیاتیبر باد ده این پردهٔ پندار و دگر هیچ
اسرار اگر محرم اسرار نهانیدر کون و مکان یار ببین یار و دگر هیچ