شمارهٔ ۱۷۵
اَلا مَن مُبَلِغٌ سَلُمی سَلامیکه در راهش دهم جان گرامی
نسیم صبح و بانگ مرغ برخاستنَسیمی هاتَ لی کَأسُ المُدامی
مکن ناصح مرا دیگر ملامتفَاِنّی لا اُبالِی بِاَلملامی
مغنّی ساز کن صوت و صدائیلَیُجلُوا مِن صَد اَقلبی الظَّلامی
مرا با درد خود بگذار همدملَقد اَعیی اَطِبائی سَقامِی
ز بس تیر آمده بر دل ز جورتسِهام قَد عَلَت فوقَ السِّهامی
بکُش اسرار را وز حشر مندیشفَما قَتلّی عَلَیکُم بِالحَرامی