شمارهٔ ۱۷
الا یا نفس قد زموالمطا یاخدایا ده شکیبایی خدایا
چو روز وصل را آمد شب هجرالی روحی دنت ایدی المنایا
به دل بار غم آمد کوه بر کوهکما یعلوا هوادجها الثنایا
ز چشمم دجلههای خون فشاندندوناراً اضرموها فی حشایا
گرم مانده است در تن نیم جانیالاعوجوالافدیکم بقایا
الاحبواعنا دل ادنای الورداعینونی علی بث الشکایا
بنال اسرار هنگام وداع استبنا حل النوی جل الرزایا