شمارهٔ ۹۴ - مثنویات

۸ بیت

چو آمد گه زادن زن فرازبکشکینه گرمش آمد نیاز

من و زن در آن خانه تنها و بسمرا گفت کی شوی، فریادرس

اگر شوربائی بچنگ آوریمن مرده را باز رنگ آوری

چو نااهل را قدر گردد بلندنباشد چو آزاده هوشمند

اگر چه چنارست برگش بزرگنباشد در آن نفع برگ تورک

خدایا تو این جمله را دست گیرورستاد جودت ز ما وامگیر

بزخمی کزوغ ورا خرد کردهمین حرب سازند مردان مرد

مرد را کرد گردن و سر و پشتکوفته سر به سر به کاج و به مشت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، زنی به زایمان نزدیک می‌شود و از مرد می‌خواهد که در این لحظه دشوار کمکش کند و فریادرس او باشد. او تشبیه می‌کند که اگر مرد بتواند بر درد و مشکلات غلبه کند، همچون یک معجزه‌گر می‌تواند دوباره جان تازه‌ای به زندگی بدهد. شاعر به قدرت و حکمت انسانی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر شخصی نادان و بی‌خبر شود، برتری واقعی او به خطر می‌افتد. همچنین، او از خداوند می‌خواهد که در این لحظات سخت، لطف و کمکش را از انسان دریغ نکند و به مردان قوی اجازه دهد تا در برابر مصائب ایستادگی کنند.