شمارهٔ ۶۲
چون مظهرِ حسنِ تو رخِ ماه رُخانستمیلِ دلِ عاشق به رُخِ ماه رُخانست
چون شاهدِ حُسنت همهجا جلوهگری کردهرکس به جمالِ تو ز جایی نگرانست
بَر جان جهان، ز آتشِ سودای تو داغستوز مهرِ رُخَت در دلِ هر ذره نشانست
تا دید دلم مهرِ جمالِ تو ز ذراتزان رو همه دم واله و شیدای جهانست
از عربدهٔ غمزهات ای شاهدِ رعنادر کوی خرابات عجب شور و فغانست
از جامِ تجلیِ الهی همه مستندگر سالکِ اطوار و اگر پیرِ مُغانست
«مایی و تویی» بود حجاب رُخِ جانانورنه ز همه کون و مکان یار عیانست
تا مستِ میِ عشق تو گشتند دل و جاناین بیخود و دیوانه، وآن جامه درانست
کو عاشق دیوانه ترا همچو «اسیری»در عشقِ تو او نادرهٔ دور و زمانست