شمارهٔ ۴۲۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انببین۷ بیت

مرآت روی دوست نظرکن جهان ببیندرآینه جهان نگر او را عیان ببین

خورشید حسن اوز همه ذره رونمودتابان رخش زمشرق کون و مکان ببین

آن یار بی نشان که نهان بود از همهآمد عیان بصورت نام و نشان ببین

کوری آن کسان که شدند منکر لقادیدار دوست ازهمه فاش و عیان ببین

با عقل کم نشین که بود جای ترس و بیمهمراه عشق شو همه امن و امان ببین

گر عاشقی وصال طلب کن نه حور عینبگذر ز فکر جنت و روی جنان ببین

بگذر اسیریا بره عشق از دلیلمعشوق را برون ز یقین و گمان ببین

خلاصه

هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ مشاهدهٔ beauty و حقیقت دوست و عشق است. شاعر به دوست اشاره می‌کند و از اهمیت دیدن او و زیبایی‌اش در جهان سخن می‌گوید. همچنین، به این مسأله می‌پردازد که عده‌ای از دیدار دوست و واقعیت‌های عشق غافلند، در حالی که آشنایی با عشق می‌تواند منجر به امنیت و آرامش باشد. شاعر همچنین توصیه می‌کند که عاشق باید به دنبال وصال و حقیقت باشد و از افکار دنیوی فاصله بگیرد تا بتواند عشق واقعی را درک کند. در نهایت، عشق را از چشم یقین و گمان فراتر می‌داند و بر اهمیت تجربهٔ عمیق عشق تأکید دارد.