شمارهٔ ۳۴۰
من بحسنت ز ازل واله و شیدا بودمعاشق بی دل و دیوانه و رسوا بودم
قطره بودم چو شدم غرقه دریا(ی) قدمقطرگی رفت و دگر من همه دریا بودم
مست و قلاش ببوی تو بمیخانه مقیمتا که بودم بهوای تو ازین ها بودم
چون که برداشت ز رخ پرده جمال مطلقتا که دیدم ز همه قید معرا بودم
تا نماید بدلم عکس جمال ساقیچو می صاف ز غش پاک و مصفا بودم
چون ز خود فانی و باقی ببقای تو شدمدر همه کون و مکان مطلق و بی جا بودم
تا شد آزاد ز قید تو اسیری جانمبخدا بین که چو عین همه اشیا بودم