شمارهٔ ۲۹۰
تا شد سپر بلایش دل درویشهر لحظه رسد زخم دگر برجگر ریش
پیوسته بشمشیر جفا یار ستمکاربی رحم زند بردل بیچاره من ریش
گویی که رسد بر دل و جان مرهم تازههر تیر که بر سینه من آید از آن کیش
با ما مگرش مهر و وفا هست ز یادتچون جور و جفایش بمن آید ز همه بیش
بنگر که چه سانست نکو خواهی ناداناز عقل دهد توبه مرا عقل بداندیش
زین بادیه هرگز نبرد راه بمنزلهر کس که نهد پای درین ره بسر خویش
خواهی که اسیری بودت بار بوصلشاز خود گذر و مرد صفت نه قدمی پیش