شمارهٔ ۲۶۳
ای دل براه عشق ز کونین در گذرگر زانک عاشقی ز سر جان و سرگذر
خواهی ببزمگاه وصالت دهند راهاز جان و دل ز جمله جهان پیشتر گذر
مردانه گر براه طریقت قدم نهیز امید باغ جنت و بیم سقرگذر
با عقل کی بمنزل وصلش توان رسیدشو مست جام عشق و ز ره بیخبر گذر
داری هوس که شاهد جان رو نمایدتبیخود بکوی میکده کن یک سحر گذر
جانم نیاورد بنظر مهر و ماه راتا روی جان فزای ترا دید در گذر
باید که ره بسر اسیری بری چو مااول قدم برو ز سرجاه و زر گذر