شمارهٔ ۲۴۶

قافیه: اهمیدهند۷ بیت

جام تجلیش که بناگاه میدهندمی دان یقین که بر دل آگاه میدهند

صدر جنان و دولت دنیا و دین مجوبرآستان فقر گرت راه میدهند

در ملک عشق همچو گدایان در مباشکین سلطنت همیشه چو با شاه میدهند

تا هست هستیت بوصالش کجا رسیچون نیست می شوی رهت آنگاه میدهند

حیوان صفت ز بهر علف هر طرف مروتا عارفانه منزلت و جاه میدهند

هر شربتی که صحت دین تواندروستتلخ است و ناگوار و باکراه میدهند

بیخود براه او چو اسیری اگر رویبی شک مراد تو همه دلخواه میدهند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر به مسأله عشق و فقر می‌پردازد و می‌گوید که نباید به دنبال دنیا و مقام‌های ظاهری بود. او تأکید می‌کند که تنها در آستان فقر و عشق می‌توان به حقیقت رسید و از غفلت‌های دنیوی دوری کرد. در عین حال، هشدار می‌دهد که انسان‌ها نباید مانند حیواناتی که فقط به دنبال تأمین نیازهای خود هستند، زندگی کنند. او همچنین اشاره می‌کند که اگرچه در مسیر عشق و حقایق، تلخی‌ها و سختی‌ها وجود دارد، اما همین راه به منزلت واقعی و رضایت می‌انجامد. در نهایت، او بر این نکته تأکید می‌کند که در بی‌خود بودن و تسلیم عشق، به خواسته‌های حقیقی خود خواهی رسید.