شمارهٔ ۱۶۰

قافیه: است۷ بیت

درد بی درمان بعالم دردماستکانچنان سرو روان از ما جداست

محنت ایام و غم های جهانز اشتیاق او نصیب جان ماست

کی علاج درد ما داند طبیبدرد و سوز عشق دردم را دواست

در هوایش رفت عمر و همچنانجان و دل در آرزوی آن لقاست

من فدای آنکه از هستی خویشنیست گشت و در بقای بی فناست

حیرت اندر حیرت آمد حال ماهر دمش با ما چو نوعی عشوه هاست

واقف حال اسیری آن کسی استکو بدرد عشق دایم مبتلاست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره دردی عمیق و بی‌درمان است که ناشی از جدایی از شخص محبوب می‌باشد. شاعر به توصیف محنت‌ها و غم‌های زندگی می‌پردازد که تنها به خاطر اشتیاق به آن محبوب به وجود آمده‌اند. طبیب نمی‌تواند درمانی برای این درد بیابد، زیرا تنها سوز عشق این درد را تسکین می‌دهد. شاعر از گذر عمر در آرزوی وصال محبوب صحبت می‌کند و بر این باور است که شخصی که خود را فدای محبوب کرده، در واقع به بقا و جاودانگی رسیده است. در نهایت، شاعر به حیرت و شگفتی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها کسی که به حال اسرای عشق واقف است، کسی است که همواره درگیر این درد باشد.