شمارهٔ ۹۶ - آشفته
آشفته ز اغیارم و آزرده ز یارمنه صبر بدل مانده، نه راحت نه قرارم
هم سوخته چون شمعم و هم خسته چو بلبلهم شعله بسر دارم و هم ناله بر آرم
نه جان بلبم آید و نه یار در آغوشنه بوی تو آرد سحری باد بهارم
نی نی که مرا بار غم از بار تو بیش استتو رنجه ز گل گشتی و من خسته ز خارم
ای غنچه! بیا تا دهن تنگ تو بوسمتنها تو بمانی بدهان و لب یارم
پروانه صفت چاره بجز سوختنم نیستبا وصل تو در آتش و با هجر تو زارم
از دیده روان کرده ام این جوی بدامنتا سرو روانی بنشیند بکنارم
فرهادم و از هر مژه صد تیشه کنم راستتا کام خود از سنگ دل یار بر آرم