شمارهٔ ۹۵ - قصه شمع
میرود در همه عالم بنکوئی سخنمکه بجز نام تو هرگز نرود بر دهنم
بهوای سر کوی تو چنان مأنوسمکه دگر یاد نیاید وطن خویشتنم
قصه شمع و گل و بلبل و پروانه مخوانکه تو خود شمع و گلی، بلبل و پروانه منم
گو: به تیغم بزن، ای ماه پریچهر! که منپیش تیغ تو گرم سر برود، دم نزنم
تیشه مژه بکف دارم و نامم فرهادهمه دانند تو شیرینی و من کوه کنم