شمارهٔ ۹۴۲

قافیه: ستن۱۲ بیت

مدد ای عشق که از عقل در آزارم منرحمتی کن برهانم که گرفتارم من

خیز اقبال کن ای ساقی مستان با جامکه زهشیاری از این دور در ادبارم من

منکه با کفر سر زلف تو بستم پیمانکافر عهدم و شایسته زنارم من

کوکب دیگرم از برج دگر طالع کنکه بس آزرده از این ثابت و سیارم من

ساغری از خم میخانه وحدت بمن آرکه بدرد سر از این باده خمارم من

غیر عناب می آلود تواش نیست علاجدل که گفت از نگه مست تو بیمارم من

غمزه و خال و خط و زلف و مژه کرده هجوموه که با لشکر کفار بپیکارم من

گفتمش لعل تو ضحاک و دو زلفت مارانخنده زد گفت که زآن مار در آزارم من

دور نو کن زکرم ساقی و مشگل بگشاکه گره بر دل از این گنبد دوارم من

آیت برد و سلامی بمن ای روح بیارکه زنمرود زمان دایم در نارم من

چاره ای دست خدا بهر خدا در کارمزانکه در چاره خود عاجز و ناچارم من

بقضا و بقدر قادری ای شه مددیآخر آشفته ام و واقف از اسرارم من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر، دعوت به عشق و طلب رحمت از محبوب است. شاعر از درد و سختی‌های خود می‌گوید و این که چگونه عشق او را آزار می‌دهد. او از ساقی می‌خواهد که خوشبختی را به او برگرداند و از او درخواست ساغری پر از عشق می‌کند تا از درد جدایی رهایی یابد. شاعر به تضاد میان کفر و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که به زلف محبوبش پیوند بسته است. او غم‌ها و مشکلات ناشی از عشق را توصیف می‌کند و از محبوب می‌خواهد که به او کمک کند تا از این وضع نجات یابد. در کل، شعر نمادی از درد و شگفتی‌های عشق و نیاز به یاری و محبت است.