شمارهٔ ۷۹۴

قافیه: وشم۱۱ بیت

مقبول میفروش گر افتاد خدمتمشاید ملک زند بفلک کوس دولتم

خضر خطت چو راهنما شد بر آن دهاناز دل ببرد وحشت ظلمات حیرتم

آلوده بود خاطرم از لوث کیدوشیدپیر مغان بشست بدریای رحمتم

مفطور جام می نه امروزم ای حکیمکز می سرشته اند زآغاز فطرتم

من خود بطیب نفس نیم طالب لبتکامد معاش تنگ زدیوان قسمتم

دیدم که شمع محفل بیگانگان شدیاز فرق سوخت تا بقدم نار غیرتم

تیر دعا نهفته ام اندر کمان بسیاندر کمین نشسته مهیای فرصتم

من آشنای دیرم رندان پاک بازچون میروم بکعبه گرفتار غربتم

آشفته راست دادن جان آرزوی دلدر خاک کویت ار بدهد مرگ مهلتم

هر چند ذره ام ننشینم مگر بمهراز یمن عشق دوست بلند است همتم

عمریست کز سگان تو دارم خط قبولای دست حق مران تو خدا را زحضرتم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و ارادت خود به معشوق اشاره می‌کند و از احساسات عمیق و پیچیده‌ای که در دل دارد سخن می‌گوید. او از سختی‌ها و شوق‌های زندگی می‌نویسد و بیان می‌کند که چگونه عشق معشوقش او را از نگرانی‌ها و ترس‌هایش نجات می‌دهد. همچنین، یادی از پیری دارد که در دلش رحمتی را به وجود آورده و این نشان‌دهنده‌ی تاثیر عشق بر روح و جان اوست. شاعر از سوزش دل به خاطر دوری معشوق می‌گوید و با ابراز شوق و دلتنگی، نشان می‌دهد که چگونه عشق او را به سمت خدا و کعبه هدایت می‌کند. در نهایت، او به احساس خود از نزدیکی به خدا و عشق عمیقش به معشوق اشاره می‌کند و به درخواست رحمت از او می‌پردازد.