شمارهٔ ۳۲۲

قافیه: مدارد۱۱ بیت

اگر بسینه دل دغدار من باشدهزار لاله و گل در کنار من باشد

اسیر گل شدن و پیش شمع جان دادننه کار بلبل و پروانه کار من باشد

چه غم که سنبل و گل رفت از چمن بیرونکه خط و خد بتان نو بهار من باشد

کهن سمندر عشقم نیم چو پروانهاز آن قرار در آتش قرار من باشد

حدیث چهره عذرا مگو بر وامقدر انجمن چو بت گلعذار من باشد

برزم پیل تنانش بخاک رخ مالندپیاده گرچه بت شهسوار من باشد

مگو که جنس وجودت زچیست آشفتهزتار زلف بتان پود و تار من باشد

اگرچه بختی مستم زجوش باده شوقکمند عشق نکویان مهار من باشد

مرا که کسوت فقر است زیب قامت صدقزتاج کسوت جمشید عار من باشد

بشرب چشمه تسنیم و کوثرم چه هوسزحوض میکده آبشار من باشد

زخیل فتنه آخر زمان مرا چه غمستاگر ولایت حیدر حصار من باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق عاشقانه و دلباختگی خود سخن می‌گوید. او به زیبایی‌های طبیعت و عشق اشاره کرده و می‌گوید که حتی اگر گل‌ها و زیبایی‌ها از او دور شوند، عشقش باقی است. او خود را همچون پروانه‌ای می‌بیند که اسیر شمع عشق است و با چهره محبوبش در آرزوی وصال زندگی می‌کند. شاعر به ناپایداری دنیا و زیبایی‌های فانی اشاره می‌کند و عشق را با ارادت به بزرگانی چون علی (ع) و جمشید پیوند می‌زند. در نهایت، او به صفای عشق و عمیق‌ترین خواسته‌های دلش از زندگی اشاره کرده و می‌گوید که زیبایی واقعی در عشق و وابستگی به معشوق نهفته است.