شمارهٔ ۲۴۱
شهریست حسن و زلف و رخت صبح و شام اوستعشقت شهست و سکه دولت بنام اوست
از بعد حشر گر بخرامد برستخیزشور قیامت دگر اندر قیام اوست
سودائیان علاج بعناب کرده اندسودای ما زشکر عناب فام اوست
تا وحی آورد برسولان زاوج عرشجبریل منتظر بوصول پیام اوست
ابرو کمان و غمزه کماندار و من شکارصیاد ترک چشم تو و زلف دام اوست
بی پرده آنغلام چو یعقوب بنگردگوید هزار یوسف مصری غلام اوست
لیک دری که طوق بگردن نهاده استباشد نشان که بنده طرز خرام اوست
از تلخ کام عشق تو حسرت بسی بردخضری که آب چشمه حیوان بکام اوست
ایکاش جرعه ای دهد آشفته را زلطفساقی سلسبیل که کوثر بجام اوست
فانی مگو که وجه خدایست و باقیستبی شبهه با دوام حقیقت دوام اوست
آدم کمینه خاک نشین درش بجانخلد برین به سایه دارالسلام اوست