شمارهٔ ۱۲۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ناست۱۲ بیت

آنرا که دوست هست چه پروای دشمن استبا شب گر آفتاب بود روز روشن است

سبحه نهم زپنجه و زنار بگسلمتا رشته دو زلف توام طوق گردن است

چشم تو ترک جادو و مژگان سپاه توزلفت کمند ساز و خط سبز جوشن است

از چاک چاک سینه و دل پرتو رختچون شعله های شمع نمایان زروزن است

تا شعله ی زعشق تو زد بر دلم شررآتشکده نه سینا در سینه من است

تنها نه من بقید علایق معلقمگر خود بود مسیح که در بند سوزن است

آب خضر معلق آن چاه غبغب استظلمات را بزلف سیاهت نشیمن است

یک خوشه ام بجا نگذارد زعقل و دینگر عشق خانه سوز مرا برق خرمن است

خال تو هندوئی که بر آتش مجاور استزلفین تو بر آتش دل باد بیزن است

آن مغبچه که بود که تا پرده برگرفتدیر مغان زپرتو او طور ایمن است

آشفته دست و دامن پیریست کز ازلسر وقف خاک راهش و دستش بدامن است

آن پیر می فروش محبت شه نجفکش صد هزار رستم در چه چو بیژن است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر بیان می‌کند که دوست داشتن معشوق سبب می‌شود که نگرانی از دشمنان نداشته باشد و عشق او مانند نور خورشید در دلش روشنایی می‌بخشد. او از زیبایی‌های معشوق و تأثير آن بر روح و جانش می‌گوید و بیان می‌کند که عشقش مانند آتش درونش شعله‌ور است. همچنین شاعر به چالش‌های زندگی و تنهایی‌اش اشاره می‌کند و در نهایت از عشق به عنوان نیرویی عظیم و بی‌پایان یاد می‌کند که می‌تواند همه چیز را تحت تأثیر قرار دهد.